| Tekst Henri Nouwen - pelgrimskerk |
| geloof-spiritualiteit - spiritualiteit | |||
|
Henri Nouwen – Open Uw Hart, De weg naar onszelf, de andere en God (pagina 166-168)
De christengemeente is niet gebaseerd op familiebanden, sociale of economische gelijkheid of wederzijdse aantrekkingskracht, maar op een door God geroepen zijn. De geloofsgemeenschap is niet het resultaat van onze menselijke inspanningen. God heeft ons tot zijn volk gemaakt door ons uit 'Egypte' weg te roepen naar het 'Nieuwe Land', uit de woestijn naar de vruchtbare grond, uit de slavernij naar bevrijding. Al deze woorden en beelden geven uitdrukking aan het feit dat het initiatief bij God ligt en dat hij de bron is van ons nieuwe, gemeenschappelijke leven. Doordat wij allemaal naar het Nieuwe Jeruzalem geroepen worden, herkennen we elkaar onderweg als broeders en zusters. Daarom worden we als volk van God ook 'ecclesia' genoemd (naar het Griekse 'kaleo' = roepen en 'ek' = weg): de gemeenschap die uit de oude wereld wordt weggeroepen naar de nieuwe.
Het verlangen om de ketenen van onze vervreemding te breken is tegenwoordig heel sterk en daarom is het erg belangrijk elkaar eraan te herinneren dat wij als leden van de gemeenschap van christenen er niet in de eerste plaats voor elkaar zijn maar voor God. We moeten onze ogen niet op elkaar gevestigd houden, maar richten op wat daagt aan de horizon van ons bestaan. We ontdekken elkaar door gehoor te geven aan dezelfde oproep en elkaar te steunen bij dezelfde speurtocht. Daarom is de christengemeente geen gesloten kring van mensen die elkaar stevig omvat houden, maar een groep tochtgenoten, geboeid door dezelfde stem die hun aandacht vraagt. Het is heel begrijpelijk dat we proberen in de anonimiteit van onze grote steden mensen te vinden met wie we 'op onze eigen golflengte' kleine gemeenschappen kunnen vormen. Gebedsgroepen, bijbelkringen en huiskamerbijeenkomsten zijn allemaal vormen die ons er weer van bewust kunnen maken dat we bij Gods volk horen. Maar soms kan een verkeerde gelijkgezindheid ons gemeenschapsgevoel verengen. 'we moeten allemaal de gezindheid van Jezus hebben, maar we hoeven niet allemaal de gezindheid van een leraar, timmerman, bankdirecteur, volksvertegenwoordiger of welke sociaal-economisch of politiek bepaalde mens dan ook te hebben. Er gaat een diepe wijsheid schuil in de gewoonte om met klokgelui uit de oude toren mensen met heel verschillende achtergronden uit hun huizen weg te roepen om samen in Christus één lichaam te vormen. Juist wanneer we over onze persoonlijke verschillen heen stappen, kunnen we getuigen worden van God die zijn licht laat schijnen over armen en rijken, zieken en gezonden. Bij deze ontmoeting op weg naar God gaan we ook iets begrijpen van de noden van onze medemens en beginnen we elkaars wonden te verbinden. …… Niet zonder reden wordt de kerk wel een 'pelgrimskerk' genoemd, altijd onderweg. Dikwijls is de verleiding om zich in prettige oase te nestelen te sterk geweest en heeft men de goddelijke roep vergeten en de eenheid verbroken. Dan raken niet alleen losse enkelingen maar hele groepen verstrikt in de illusie van veiligheid en devalueert het gebed tot een loutere partijgangersaangelegenheid.
|
